تیر 9, 1405
0
0
نتایج یک پژوهش جدید نشان می دهد که افراد متولد نسل های جدید نسبت به نسل های گذشته، سریع تر دچار پیری بیولوژیکی می شوند. این پدیده که با عنوان «پیری شتاب یافته» شناخته می شود، به معنای فرسودگی زودهنگام سلول ها و بافت های بدن است و می تواند خطر ابتلا به بیماری های مزمن، از جمله برخی سرطان ها را افزایش دهد.
این تحقیق که نتایج آن در مجله معتبر Nature Medicine منتشر شده، توجه بسیاری از دانشمندان را به خود جلب کرده است. اگرچه پژوهشگران تاکید می کنند که هنوز رابطه علت و معلولی میان پیری بیولوژیکی و سرطان اثبات نشده است، اما شواهد نشان دهنده وجود یک ارتباط قوی میان این دو موضوع است.
برخلاف تصور بسیاری از افراد، سن شناسنامه ای همیشه نشان دهنده وضعیت واقعی بدن نیست. ممکن است دو فرد 40 ساله از نظر سلامت سلول ها، عملکرد اندام ها و میزان آسیب های مولکولی تفاوت قابل توجهی با یکدیگر داشته باشند. این تفاوت همان چیزی است که دانشمندان از آن با عنوان سن بیولوژیکی یاد می کنند.
سن بیولوژیکی تحت تاثیر سبک زندگی، تغذیه، کیفیت خواب، فعالیت بدنی، استرس و عوامل محیطی قرار دارد و می تواند کمتر یا بیشتر از سن واقعی فرد باشد.
مهم ترین ویژگی های سن بیولوژیکی عبارت هستند از:
پژوهشگران با بررسی اطلاعات هزاران نفر از نسل های مختلف، روند تغییرات سن بیولوژیکی را با یکدیگر مقایسه کردند. نتایج نشان داد که هر نسل جدید نسبت به نسل قبل، نشانه های بیشتری از پیری زودرس را تجربه می کند.
برای مثال، افرادی که بین سال های 1965 تا 1974 متولد شده اند، نسبت به متولدان سال های 1950 تا 1954 از سن بیولوژیکی بالاتری برخوردار هستند. این روند در نسل های بعد نیز ادامه پیدا کرده و متولدان دهه 1990 وضعیت نامطلوب تری نسبت به متولدان دهه 1960 دارند.
مهم ترین نتایج این مطالعه شامل موارد زیر است:
سال ها تصور می شد سرطان عمدتا بیماری دوران سالمندی است، اما در سال های اخیر این الگو به شکل قابل توجهی تغییر کرده است. آمارها نشان می دهند که موارد ابتلا به سرطان در افراد زیر 50 سال در بسیاری از کشورهای جهان رو به افزایش است.
به گفته پژوهشگران، زمانی که سلول های بدن سریع تر پیر می شوند، توانایی آن ها برای ترمیم آسیب های ژنتیکی کاهش پیدا می کند. این وضعیت می تواند احتمال ایجاد جهش های سلولی و در نهایت بروز سرطان را افزایش دهد.
البته محققان تاکید می کنند که این مطالعه ثابت نمی کند پیری بیولوژیکی به طور مستقیم باعث سرطان می شود، بلکه تنها وجود یک ارتباط آماری قوی میان این دو پدیده را نشان می دهد.
افزایش آمار سرطان در افراد جوان، یکی از مهم ترین دغدغه های جامعه پزشکی در سال های اخیر است. هنوز پاسخ قطعی برای این پرسش وجود ندارد، اما متخصصان معتقدند مجموعه ای از عوامل در کنار یکدیگر نقش دارند.
براساس گزارش های بین المللی، از سال 1990 تاکنون میزان تشخیص سرطان در افراد زیر 50 سال حدود 79 درصد افزایش یافته است. این رشد تنها به یک نوع سرطان محدود نیست و چندین سرطان مختلف را شامل می شود.
مهم ترین عوامل احتمالی عبارت هستند از:
خبر خوب این است که سن بیولوژیکی تا حدی قابل تغییر است. برخلاف سن تقویمی، بسیاری از عوامل موثر بر روند پیری تحت کنترل انسان قرار دارند. مطالعات متعدد نشان داده اند که اصلاح سبک زندگی می تواند روند فرسودگی سلول ها را کندتر کند.
پزشکان تاکید می کنند که تغییرات کوچک اما مداوم در عادت های روزانه، تاثیر قابل توجهی بر سلامت بلندمدت بدن دارد.
راهکارهای موثر برای کاهش سرعت پیری بیولوژیکی عبارت هستند از:
یکی دیگر از نکات نگران کننده، افزایش آمار برخی سرطان ها در کودکان و نوجوانان است. بر اساس داده های سیستم اطلاعات سرطان اروپا، در سال 2022 حدود 13 هزار و 800 کودک و نوجوان در کشورهای عضو اتحادیه اروپا به سرطان مبتلا شده اند.
هرچند هنوز نمی توان پیری بیولوژیکی را عامل مستقیم این افزایش دانست، اما پژوهشگران معتقدند بررسی عوامل محیطی، تغذیه، آلودگی و سبک زندگی از دوران کودکی اهمیت بسیار زیادی دارد. همچنین نقش ژنتیک، سلامت دوران بارداری و شرایط رشد اولیه نیز در تحقیقات جدید مورد توجه قرار گرفته است.
مطالعه جدید منتشر شده در Nature Medicine نشان می دهد که نسل های جدید نسبت به نسل های گذشته با سرعت بیشتری دچار پیری بیولوژیکی می شوند و این روند ممکن است با افزایش موارد سرطان در افراد زیر 50 سال ارتباط داشته باشد. اگرچه هنوز رابطه مستقیم میان این دو موضوع اثبات نشده است، اما شواهد علمی اهمیت توجه به سلامت سلول ها و سبک زندگی را بیش از گذشته نشان می دهند.
رعایت رژیم غذایی سالم، فعالیت بدنی منظم، خواب کافی، کاهش استرس و انجام معاینات دوره ای از مهم ترین اقداماتی هستند که می توانند به حفظ سلامت بدن و کاهش سرعت پیری بیولوژیکی کمک کنند. در نهایت، تحقیقات آینده مشخص خواهند کرد که این ارتباط تا چه اندازه در بروز سرطان و سایر بیماری های مزمن نقش دارد و چگونه می توان از آن برای پیشگیری و درمان بهتر استفاده کرد.
اولین دیدگاه را شما بنویسید