اکتبر 11, 2026
0
0
افزایش فعالیت بدنی لزوما به تمرین های ورزشی سنگین یا برنامه های پیچیده نیاز ندارد. حتی تغییرات کوچک در میزان تحرک روزانه می توانند با تفاوت هایی در سلامت جسمی و روانی همراه باشند. پژوهشی جدید درباره نوجوانان نشان می دهد که تعداد قدم های روزانه با میزان علائم مشکلات سلامت روان و برخی شاخص های مربوط به ساختار مغز ارتباط دارد.
نکته مهم این است که این پژوهش، ارتباط میان فعالیت بدنی و سلامت روان را بررسی کرده است، نه اینکه ثابت کند افزایش تعداد قدم ها به تنهایی باعث بهبود سلامت روان می شود. با این حال، یافته های آن می توانند به درک بهتر نقش تحرک روزانه در دوران حساس نوجوانی کمک کنند.
این مطالعه با همکاری پژوهشگران کینگز کالج لندن و دانشگاه ماساچوست امهرست انجام شد. محققان اطلاعات ۵۵۱۵ نوجوان شرکت کننده در پروژه «مطالعه رشد شناختی مغز نوجوانان» در ایالات متحده را بررسی کردند. این پروژه یکی از مطالعات گسترده درباره رشد مغز، توانایی های شناختی و سلامت کودکان و نوجوانان است که در ۲۱ مرکز انجام می شود.
ویژگی مهم این پژوهش، استفاده از دستگاه های پوشیدنی برای اندازه گیری فعالیت بدنی بود. در بسیاری از مطالعات قبلی، میزان تحرک افراد بر اساس پرسش نامه و گزارش شخصی آن ها ارزیابی می شد؛ روشی که ممکن است تحت تاثیر خطای حافظه یا برآورد نادرست افراد قرار بگیرد.
پژوهشگران از دستگاه های Fitbit برای ثبت تعداد قدم های روزانه شرکت کنندگان استفاده کردند. این دستگاه ها فعالیت نوجوانان را به مدت سه هفته، زمانی که حدود ۱۱ تا ۱۲ سال داشتند، ثبت کردند و اطلاعاتی عینی تر درباره میزان تحرک روزانه آن ها در اختیار محققان گذاشتند.
حدود یک سال بعد، سلامت روان نوجوانان با استفاده از پرسش نامه «چک لیست رفتار کودک» ارزیابی شد. این ابزار که از آن برای بررسی مشکلات رفتاری و هیجانی کودکان و نوجوانان استفاده می شود، اطلاعاتی درباره علائم اضطراب، افت خلق و مشکلات رفتاری ارائه می دهد.
سپس پژوهشگران تعداد قدم های ثبت شده در سال قبل را با وضعیت سلامت روان نوجوانان مقایسه کردند تا ارتباط احتمالی میان میزان فعالیت بدنی و علائم بعدی را بررسی کنند.
یکی از یافته های اصلی این پژوهش، ارتباط تدریجی میان تعداد قدم های روزانه و میزان علائم مشکلات سلامت روان بود. به عبارت دیگر، نوجوانانی که فعالیت بیشتری داشتند، به طور میانگین علائم کمتری از مشکلات هیجانی و رفتاری نشان می دادند. این الگو در چند سطح مختلف از فعالیت بدنی مشاهده شد و به یک تعداد قدم مشخص محدود نبود.
پژوهشگران دریافتند که حتی افزایش های تدریجی فعالیت روزانه نیز با پیامدهای مطلوب تری همراه هستند. بنابراین، برای بررسی ارتباط تحرک با سلامت روان، فقط رسیدن به یک عدد مشخص در تعداد قدم ها اهمیت ندارد؛ میزان فعالیت فرد در مقایسه با سطح قبلی او نیز می تواند موضوع مهمی برای پژوهش باشد.
بر اساس نتایج مطالعه، الگوی کلی میان تعداد قدم های روزانه و علائم مشکلات سلامت روان به این صورت بود:
این اعداد نشان دهنده الگوی مشاهده شده در پژوهش هستند و نباید به عنوان آستانه قطعی برای سلامت روان در نظر گرفته شوند. برای مثال، نمی توان نتیجه گرفت که هر نوجوانی که کمتر از ۵۰۰۰ قدم راه می رود، حتما با مشکلات روانی مواجه است یا رسیدن به ۱۲ هزار قدم به تنهایی از بروز این مشکلات جلوگیری می کند.
دوران نوجوانی یکی از مراحل مهم رشد و تکامل مغز است. در این دوره، بخش های مختلف مغز همچنان در حال تغییر هستند و فرایندهای مرتبط با تنظیم هیجان، کنترل رفتار و عملکردهای شناختی رشد می کنند. به همین دلیل، بررسی ارتباط میان فعالیت بدنی و ویژگی های ساختاری مغز می تواند به درک بهتر سلامت روان در این سنین کمک کند.
در پژوهش مورد بحث، نوجوانانی که تعداد قدم های بیشتری داشتند، در دو ناحیه از مغز تفاوت های کوچکی در ضخامت قشر مغز نشان دادند. این نواحی در عملکردهای مرتبط با حرکت و تنظیم هیجان نقش دارند. پژوهشگران همچنین دریافتند که بخشی از ارتباط میان تعداد قدم ها و علائم کمتر مشکلات سلامت روان، از نظر آماری با ضخامت بیشتر یکی از این نواحی مرتبط بود.
یافته های این مطالعه نشان می دهند که فعالیت بدنی بیشتر با برخی تفاوت های ساختاری مغز و وضعیت بهتر سلامت روان در سال بعد ارتباط دارد. با این حال، این پژوهش ثابت نمی کند که افزایش تعداد قدم ها مستقیما باعث تغییر ساختار مغز یا بهبود سلامت روان می شود.
همچنین، تفاوت های مشاهده شده در ضخامت قشر مغز کوچک بودند و برای مشخص شدن اهمیت بالینی آن ها به پژوهش های بیشتری نیاز است. بنابراین، بهتر است نتایج را نشانه ای از یک ارتباط احتمالی میان تحرک، رشد مغز و سلامت روان بدانیم، نه اثبات قطعی یک رابطه علت و معلولی.
یکی دیگر از موضوعاتی که پژوهشگران بررسی کردند، ارتباط فعالیت بدنی با عملکرد تحصیلی نوجوانان بود. از آنجا که فعالیت بدنی با برخی جنبه های عملکرد مغز ارتباط دارد، محققان می خواستند بدانند آیا نوجوانانی که قدم های بیشتری برمی دارند، در مدرسه نیز عملکرد بهتری خواهند داشت یا خیر.
نتایج مطالعه نشان داد که تعداد قدم های روزانه با عملکرد تحصیلی یک سال بعد ارتباط معناداری نداشت. این یافته اهمیت دارد، زیرا نشان می دهد ارتباط فعالیت بدنی با سلامت روان لزوما به معنای بهبود همه جنبه های شناختی یا تحصیلی نیست.
مطالعه ای که در مجله علمی JAMA Network Open در اول اکتبر ۲۰۲۶ منتشر شد، نشان داد که تعداد قدم های بیشتر در نوجوانان حدود ۱۱ تا ۱۲ ساله با علائم کمتر مشکلات سلامت روان در سال بعد ارتباط دارد. استفاده از دستگاه های Fitbit، بررسی بیش از ۵۵۰۰ نوجوان و ارزیابی ساختار مغز از ویژگی های مهم این پژوهش بودند.
یافته ها همچنین نشان دادند که نوجوانان فعال تر در برخی نواحی مغز تفاوت های ساختاری کوچکی داشتند، اما ارتباط معناداری میان تعداد قدم ها و عملکرد تحصیلی مشاهده نشد. مهم تر از همه، این مطالعه ثابت نمی کند که افزایش قدم ها به تنهایی باعث بهبود سلامت روان می شود.
با این حال، نتایج از این ایده حمایت می کنند که افزایش تدریجی فعالیت بدنی می تواند هدفی عملی برای تشویق نوجوانان به تحرک بیشتر باشد. پیاده روی، بازی و فعالیت های روزمره راه هایی ساده برای افزایش حرکت هستند و لازم نیست هر نوجوان برای فعال تر بودن به ورزش حرفه ای روی بیاورد. فعالیت بدنی نیز جایگزین ارزیابی یا درمان تخصصی مشکلات سلامت روان نیست، اما می تواند بخشی از یک سبک زندگی سالم باشد.
اولین دیدگاه را شما بنویسید